Chanel Coco Mademoiselle „11 KOBIET…”
„Poczułem wyraźnie zapach jej perfum. Wiedziałem, że go lubię. Byłem niemal pewny, że to Chanel Coco Mademoiselle.
…
– Masz nawet moje ulubione perfumy!
– Mówisz o Chanel Coco Mademoiselle?
– Tak.
– Poprzednio wydawało mi się, że je od ciebie czuję, ale dopiero dziś nabrałem tej pewności.
– Psiknęłam się nimi. Nie gniewasz się?
– Kupiłem je specjalnie dla ciebie. Ale nie na wynos, lecz do użytku na miejscu. Ilekroć tu będziesz, one będą na ciebie czekały. Będziesz mogła je zabrać tylko wówczas, gdy będziesz miała pewność, że nie chcesz się więcej tu pojawić.
Na temat perfum skłamałem, bo dopiero dzisiaj poczułem od niej ten zapach. Coco Mademoiselle miały być, na wszelki wypadek, dyżurnymi perfumami w mojej łazience. Po pierwsze, bardzo je lubię, a po drugie, są jednocześnie w miarę uniwersalne i w miarę ekskluzywne.”
Piąty rozdział z cyklu „Dorota”, strony 158-159, 168, II część tomu „Czerwiec”
Coco Mademoiselle nadal bardzo lubię, ale dziś już nie mógłbym powiedzieć, że to moje damskie ulubione perfumy. Kiedyś tak było. Na początku XXI wieku, zaraz po ich debiucie na rynku. Wówczas miałem odczucie, że całkowicie zdetronizowały wszystkie kobiece zapachy, jakie były wcześniej. No może w moim odczuciu oprócz Classique Jean Paul Gaultier i również od Chanel, Allure. Według mnie to one przyczyniły się do niesamowicie intensywnego i ekspansyjnego rozwoju rynku perfumeryjnego, powstania nowych marek i całej gamy świetnych damskich perfum. Dziś nie widzę na rynku jednych czy dwóch modeli perfum, które by były znacznie piękniejsze i ciekawsze od pozostałych. Takich perfum jest dużo. Niewątpliwie Coco Madeimoselle były w miarę ekskluzywne, w miarę albowiem nie osiągnęły takiego poziomu jak No.5, ale żadne perfumy tego poziomu nie osiągnęły. Natomiast czy określenie w miarę uniwersalne jest prawdziwe dla damskich perfum. Tu można by dyskutować. Skłaniać się do tezy, że raczej nie. Większość kobiet ma swój ulubiony zapach i czasami jeszcze dodatkowo alternatywne. Skłonienie ich do innych perfum to mission impossible. Chyba, że nagle jakieś im się bardzo spodobają, których wcześniej nie znały. Chyba, że na rynku pojawi się novum odpowiednio rozreklamowane, z podkreśleniem słowa odpowiednio. Albo gdy nagle mają kaprys zmiany swojego zapachu. Natomiast bardzo rzadko przesłanką do zmiany perfum jest prezent. Nawet od ukochanego mężczyzny, za którym szaleją. W znacznej mniejszości są kobiety, które w miarę często zmieniają zapachy i używają różnorodnych. Chyba tylko dla nich perfumy mogą być w miarę uniwersalne.,
Perfumy Chanel Coco Mademoiselle
Coco Mademoiselle marki Chanel to orientalno – kwiatowe perfumy dla kobiet. Coco Mademoiselle został wydany w 2001 roku. Twórcą kompozycji zapachowej jest Jacques Polge, twórca perfum Coco oraz Allure, związany z marką od 1975 roku. Nutami głowy są Pomarańcza, Mandarynka, Bergamotka i Kwiat pomarańczy; nutami serca są Róża turecka, Jaśmin, Mimoza i Ylang-ylang; nutami bazy są Paczula, Białe piżmo, Wanilia, Wetyweria, Fasolka tonka i Opoponaks. Ten zapach jest zwycięzcą nagrody FiFi Award Best National Advertising Campaign / TV 2008.
Chanel Coco Mademoiselle to klasyka współczesnej perfumerii – połączenie elegancji, świeżości i zmysłowości. Zapach ten został stworzony z myślą o pewnych siebie kobietach, które cenią wyrafinowany styl i ponadczasową jakość. W ofertach można znaleźć szeroki wybór wariantów tej kultowej kompozycji, od intensywnych perfum po lekkie mgiełki do ciała i włosów.
To esencja odważnej i wolnej kobiety. Kobiecy, ambrowy zapach o silnym, lecz zaskakująco świeżym charakterze. Podwójna nazwa, podwójna osobowość. Wolna i urocza, figlarna i prowokacyjna, beztroska, niefrasobliwa i nieokiełznana. Olfaktoryczne echo kobiety, która ma swobodę wymyślania siebie na nowo każdego dnia.
Coco Mademoiselle doskonale wpisuje się w styl kobiet, które wiedzą, czego chcą, i nie boją się tego manifestować. To perfumy stworzone z myślą o aktywnym, nowoczesnym życiu, dlatego sprawdzą się:
- w pracy i podczas spotkań biznesowych,
- na uczelni i w codziennych sytuacjach,
- na wieczorne wyjścia i ważne okazje.
Uniwersalność tej kompozycji sprawia, że zapach podkreśla charakter noszącej go kobiety, nie dominując jej stylu, lecz subtelnie go wzmacniając. Dzięki idealnie wyważonemu połączeniu świeżości i ciepłych akordów Coco Mademoiselle pozostaje aktualny niezależnie od pory roku. Latem zachwyca lekkością cytrusów, w chłodniejszych miesiącach otula zmysły ciepłą, orientalną bazą. To jedna z tych kompozycji, które nie męczą, nie nudzą się i zawsze brzmią elegancko, bez względu na okazję czy sezon.
Perfumy Coco Mademoiselle Crush Absolu
O tych perfumach nie było w mojej powieści. Nie mogło być gdyż wówczas jeszcze nie istniały. One pojawiły się tuż przed opublikowaniem tego artykułu, a tuż po jego napisaniu. Ale gdyby wówczas były, to jako nowa wersja Coco Mademoiselle jest więcej niż prawdopodobne, że zaistniałyby. Zapewne nie zastąpiłyby pierwotnej wersji, bo za bardzo ją lubię, żeby całkowicie zastąpić. Natomiast jest olbrzymie prawdopodobieństwo, że w łazience u Marcina dla gości płci damskiej dostępne byłyby obie wersje. Możemy sobie wyobrazić jakie dylematy przeżywałaby Dorota, której wersji użyć i jak kuszące dla niej byłoby użyć Coco Mademoiselle Crush Absolu, której nie znała, co jest więcej niż pewne.
Dziś te kultowe perfumy wracają w nowej wersji. Liczi, wanilia i drzewne nuty składają się na zapach idealnie wpisany w trendy. Coco Mademoiselle Crush Absolu to kolejna interpretacja jednego z najbardziej rozpoznawalnych zapachów Chanel. Tym razem dom mody odchodzi od klasycznej, cytrusowo-paczulowej lekkości na rzecz kompozycji bardziej owocowej, kremowej i drzewnej. Coco Mademoiselle od 25 lat pozostaje jednym z filarów perfumeryjnego portfolio Chanel. Oryginalna kompozycja z 2001 roku zbudowała swoją popularność na kontraście świeżych cytrusów, kwiatów i charakterystycznej paczuli. Nowa wersja nie próbuje tej formuły kopiować. Zamiast tego przesuwa ją w stronę bardziej zmysłowych, współczesnych akordów: soczystych owoców, waniliowego bursztynu i ciepłego drewna.
W nowym zapachu Coco Mademoiselle Crush Absolu pierwsze skrzypce grają grejpfrut i liczi. Ten duet ma zapewniać kompozycji świetlisty, owocowy początek, ale bez efektu cukierkowej słodyczy. Liczi wnosi różany, lekko wodnisty ton, który łączy się z ambrowo-drzewną bazą. W sercu natomiast pojawiają się róża i jaśmin, czyli składniki mocno zakorzenione w klasycznej perfumerii. Bazę tworzą natomiast paczula, wetiweria oraz waniliowo-ambrowy akord. To właśnie zestawienie owocowej soczystości z suchszym, drzewnym tłem ma stanowić o charakterze Crush Absolu. Ważną rolę odgrywa również pudrowość. Olivier Polge, twórca kompozycji i perfumiarz Chanel, podkreśla, że nie chciał stworzyć zapachu wyłącznie miękkiego i „kosmetycznego”. Pudrowe tony zostały więc skontrastowane z drewnem i odpowiednio dozowaną owocowością. Rezultat ma być bardziej wielowymiarowy: słodki, ale nie deserowy; zmysłowy, lecz nadal elegancki.
Liczi w ostatnich latach coraz częściej pojawia się w kompozycjach kierowanych do osób szukających zapachów wyrazistych, łatwo rozpoznawalnych i dobrze układających się na skórze. W Crush Absolu nie występuje jednak solo. Chanel zestawia jego różaną słodycz z gorzkawą świeżością grejpfruta, kwiatami oraz paczulowo-wetiwerową bazą. To interesujący ruch, bo nowa wersja Coco Mademoiselle nie idzie w stronę ciężkiego gourmandu. Wanilia i bursztyn budują ciepło, ale konstrukcja nadal opiera się na kontraście. Można więc spodziewać się zapachu bardziej otulającego niż oryginał, a jednocześnie zachowującego charakterystyczną dla linii wytrawność. Crush Absolu dobrze wpisuje się też w zmianę sposobu, w jaki dziś nosimy perfumy. Coraz częściej nie szukamy jednego „zapachu na całe życie”, lecz kompozycji dopasowanych do nastroju, pory dnia i wersji siebie, którą akurat chcemy pokazać.
Słowo „Crush” nie pojawia się w świecie Chanel po raz pierwszy. Od 2015 roku funkcjonuje jako nazwa linii biżuterii Coco Crush. W przypadku perfum ma przywoływać skojarzenie z nagłym zauroczeniem – czymś natychmiastowym, silnym i trudnym do zapomnienia. „Absolu” dodaje nazwie ciężaru i sugeruje większe nasycenie kompozycji. Ten kontrast między lekkim, współczesnym „crush” a bardziej klasycznym francuskim określeniem dobrze oddaje założenie samego zapachu: owocowy początek spotyka się tu z intensywną, ambrowo-drzewną bazą. Flakon zachowuje dobrze znaną, prostokątną formę Coco Mademoiselle. Zmieniono jednak kolor płynu na głębszy, beżowo-bursztynowy, a etykieta otrzymała czarne tło i złoty napis „Crush Absolu”. Wizualnie jest ciemniej i bardziej wieczorowo, choć bez rezygnacji z minimalistycznego kodu Chanel.
Światową premierę została zaplanowana na 19 sierpnia 2026 roku, czyli dzień urodzin Gabrielle Chanel. Wcześniej, od 31 lipca, zapach miał być dostępny w ograniczonej przedsprzedaży dla wybranych klientów marki.
Marka Chanel
Chanel to jeden z najbardziej prestiżowych i wpływowych francuskich domów mody na świecie, założony w 1909 lub 1910 roku w Paryżu przez wizjonerkę Gabrielle „Coco” Chanel. Dziś jego siedziba znajduje się w Londynie pod adresem 5 Barlow Place. Marka jest synonimem luksusu, elegancji i ponadczasowego stylu, oferując odzież haute couture, galanterię, biżuterię, zegarki oraz kultowe perfumy i kosmetyki. Coco Chanel zrewolucjonizowała modę XX wieku, uwalniając kobiety od gorsetów i wprowadzając do ich garderoby elementy inspirowane męskim ubiorem. Do jej największych dziedzictw należą:
- Chanel No. 5: Najsłynniejsze perfumy na świecie, wprowadzone na rynek w 1921 roku.
- Mała czarna: Klasyczna, prosta sukienka, która stała się symbolem uniwersalnej elegancji.
- Tweedowe kostiumy: Eleganckie i wygodne komplety, które do dziś są znakiem rozpoznawczym marki.
- Torebka 2.55: Pierwsza pikowana torebka na łańcuszku, stworzona w 1955 roku.
Po śmierci założycielki, markę przez dekady prowadził legendarny projektant Karl Lagerfeld, dbając o jej nowoczesny rozwój, a obecnie jej główną projektantką jest Virginie Viard.
Pierwszy sklep, otwarty w Paryżu przy Rue Cambon w 1913 roku, przemianowany został w 1919 roku na Dom Mody Chanel. W roku 1921 Coco Chanel stworzyła Chanel No. 5 – połączenie róży, jaśminu i aldehydów. W latach 30-tych XX wieku w ubraniach Chanel pokazywały się kobiety z europejskich rodzin szlacheckich oraz zamożnych rodów m.in. Marie-Hélène de Rothschild. Wkrótce w kreacjach Chanel chodziły gwiazdy Hollywood m.in. Marlene Dietrich i Greta Garbo. Coco Chanel zaproponowano milion dolarów za stworzenie kostiumów na zlecenie Studio-Boss Samuel Goldwyn. Chanel w ciągu 100 lat istnienia stał się jednym z najważniejszych domów mody. Każda kolekcja ubrań staje się hitem i motywem przewodnim danego sezonu, przez co Chanel uważany jest za wyznacznik mody, oraz za jedną z najbardziej luksusowych wpływowych marek świata. Na całym świecie Chanel SA prowadzi około 310 butików Chanel; 94 w Azji, 70 w Europie, 10 na Bliskim Wschodzie, 128 w Ameryce Północnej, 1 w Ameryce Środkowej, 2 w Ameryce Południowej i 6 w Oceanii. Sklepy znajdują się w zamożnych społecznościach, zazwyczaj w domach towarowych, takich jak Harrods i Selfridges, Bergdorf Goodman, Neiman Marcus i Saks Fifth Avenue, na głównych ulicach handlowych, w dzielnicach handlowych i na lotniskach. W 2015 roku firma zapłaciła rekordową kwotę 152 milionów dolarów za 400 North Rodeo Drive w Beverly Hills. To najdroższa kwota zapłacona za powierzchnię handlową w Los Angeles. W październiku 2020 roku firma kupiła swój flagowy butik przy Bond Street w Londynie za 310 milionów funtów. Zatrudnia ok. 32 tys. pracowników. Podstawowe dane finansowe: przychód ok. 20 miliardów dolarów amerykańskich; dochód operacyjny ok. 6,5 miliarda dolarów amerykańskich; dochód netto ok. 4,0 miliardów dolarów amerykańskich. Jest własnością francuską, braci Alaina i Gérarda Wertheimerów, za pośrednictwem holdingu Chanel Limited, założonego w 2018 roku.
Logo Chanel składa się z dwóch splecionych, przeciwstawnych liter — C, jednej skierowanej w lewo, a drugiej w prawo. Logotyp został przekazany Chanel przez Château de Crémat w Nicei i nie został zarejestrowany jako znak towarowy, dopóki nie powstały pierwsze sklepy Chanel. Logo stało się jednym z najbardziej rozpoznawalnych na świecie, a także symbolem prestiżu, luksusu i elegancji.
Po tych skrótowych informacjach (dla tych, którzy nie lubią zbyt dużo czytać) warto zapoznać się z bardziej szczegółową historią Domu Mody Chanel, bo może być ona ciekawa, szczególnie z erą Coco Chanel.
Dom mody Chanel powstał w 1909 roku, kiedy Gabrielle Chanel otworzyła sklep z kapeluszami przy Boulevard Malesherbes 160, na parterze paryskiego mieszkania celebryty i przedsiębiorcy tekstylnego Étienne’a Balsana. Ponieważ mieszkanie Balsana było również salonem francuskiej elity myśliwskiej i sportowej, Chanel miała okazję spotykać się z ich półświatkowymi kochankami, które jako takie były kobietami mody, na których bogaci mężczyźni prezentowali swoje bogactwo – w postaci ozdobnych ubrań, biżuterii i kapeluszy.
Coco Chanel sprzedawała im zaprojektowane i wykonane przez siebie kapelusze, zarabiając w ten sposób na życie niezależnie od Balsana. W trakcie tych salonów Coco Chanel zaprzyjaźniła się z Arthurem „Boyem” Capelem, angielskim celebrytą i graczem polo, przyjacielem Étienne’a Balsana. Zgodnie z obyczajem wyższych sfer, Chanel została również kochanką Boya Capela. W 1910 roku Boy Capel sfinansował swój pierwszy niezależny sklep z kapeluszami, Chanel Modes, przy Rue Cambon 31 w Paryżu. Ponieważ w tym miejscu mieścił się już sklep z sukniami, umowa dzierżawy ograniczyła działalność Chanel do sprzedaży wyłącznie produktów kapeluszniczych, a nie haute couture. Dwa lata później, w 1913 roku, sklepy haute couture Coco Chanel w Deauville i Biarritz oferowały do sprzedaży sportowe ubrania prêt-à-porter dla kobiet, których praktyczne fasony pozwalały na uprawianie sportu.
Pierwsza wojna światowa (1914–1918) wpłynęła na modę europejską poprzez niedobór materiałów i mobilizację kobiet. W tym czasie Chanel otworzyła duży sklep z odzieżą przy Rue Cambon 31, niedaleko paryskiego hotelu Ritz. Wśród sprzedawanych ubrań znajdowały się flanelowe marynarki, proste spódnice z lnu, bluzki marynarskie, długie swetry z dżerseju oraz kostiumy ze spódnicą i żakietem. Coco Chanel używała dżerseju ze względu na jego właściwości fizyczne, takie jak drapowanie – sposób, w jaki układa się na ciele kobiety – oraz to, jak dobrze dopasowuje się do prostego projektu ubioru. Pod względem krawieckim niektóre projekty Chanel wywodziły się z mundurów wojskowych. Już w 1915 roku projekty i ubrania produkowane przez Dom Chanel były znane w całej Francji. W 1915 roku Chanel otworzyła swój pierwszy dom mody haute couture w Biarritz we Francji. Zatrudniała 300 pracowników i zaprojektowała nawet swoją pierwszą linię haute couture.
W latach 1915 i 1917 magazyn Harper’s Bazaar donosił, że ubrania La Maison Chanel „znajdowały się na liście każdego kupca” fabryk odzieżowych w Europie. Sklep z sukienkami Chanel przy Rue Cambon 31 prezentował proste zestawy sukienek i płaszczy na co dzień oraz czarne suknie wieczorowe obszyte koronką, a także suknie z tiulu zdobione gagatem, drobnym materiałem z kamieniami szlachetnymi.
Po pierwszej wojnie światowej La Maison Chanel, podążając za trendami mody lat dwudziestych, zaczęła produkować koralikowe sukienki, które stały się popularne wśród kobiet w stylu flapper. Proste fasony o „płaskim biuście”, które spopularyzowała haute couture Chanel, były przeciwieństwem fasonów o figurze klepsydry z końca XIX wieku – francuskiej Belle Époque i brytyjskiej epoki edwardiańskiej. Chanel używała kolorów tradycyjnie kojarzonych w Europie z męskością, takich jak szary i granatowy, aby podkreślić kobiecą śmiałość. Ubrania Chanel często charakteryzowały się pikowaną tkaniną i skórzanymi wykończeniami. Pikowana konstrukcja wzmacniała tkaninę, projekt i wykończenie, dzięki czemu ubranie zachowywało formę i funkcję podczas noszenia. Przykładem jest wełniany garnitur Chanel – spódnica do kolan i marynarka w stylu kardiganu, wykończona i ozdobiona czarnym haftem i złotymi guzikami, często uzupełniana dwukolorowymi butami na obcasie, naszyjnikiem z pereł i skórzaną torebką.
W 1921 roku, aby uzupełnić linię odzieżową Chanel, Coco Chanel zleciła perfumiarzowi Ernestowi Beaux stworzenie perfum dla La Maison Chanel. Wśród jego perfum znalazł się zapach No.5, nazwany od numeru próbki, który Chanel najbardziej lubiła. Początkowo No.5 był wręczany klientom w prezencie, ale popularność skłoniła La Maison Chanel do wprowadzenia go do sprzedaży w 1922 roku.
W 1923 roku, wyjaśniając sukces swoich ubrań, Coco Chanel powiedziała magazynowi Harper’s Bazaar, że „prostota jest myślą przewodnią wszelkiej prawdziwej elegancji”
Wyniki sprzedaży No. 5 skłoniły Coco Chanel do rozszerzenia sprzedaży perfum poza Francję i Europę oraz do opracowania innych perfum – do czego potrzebowała kapitału inwestycyjnego, zmysłu biznesowego i dostępu do rynku północnoamerykańskiego. W tym celu biznesmen Théophile Bader (założyciel Galeries Lafayette) przedstawił Coco Chanel inwestora venture capital Pierre’a Wertheimera. Ich umowa biznesowa ustanowiła firmę Parfums Chanel, perfumerię, w której Wertheimer posiadał 70 procent, Bader posiadał 20 procent, a Chanel posiadała 10 procent. Jak widać w biznesie nie decyduje nazwisko, genialny produkt, a pieniądz.
Od mody „gamine” (popularny archetyp szczupłej, często chłopięcej, eleganckiej młodej kobiety) lat 20-tych XX wieku, Coco Chanel przeszła do mody bardziej kobiecej w latach 30-tych XX wieku. Projekty sukien wieczorowych charakteryzowały się wydłużonym kobiecym stylem, a sukienki letnie charakteryzowały się kontrastami, takimi jak srebrne oczka i ramiączka ozdobione kryształkami – czerpiąc ze stylizacji mody epoki renesansu. W 1932 roku Chanel zaprezentowała wystawę biżuterii poświęconej diamentowi jako akcesorium modowemu. Zaprezentowano na niej naszyjniki Comet i Fountain z diamentów, które były tak oryginalne w designie, że Chanel SA ponownie je zaprezentowało w 1993 roku. Ponadto, w 1937 roku Dom Chanel poszerzył asortyment swoich ubrań i zaprezentował ubrania prêt-à-porter zaprojektowane i skrojone dla kobiet drobnych. Wśród projektantów mody, tylko ubrania stworzone przez Elsę Schiaparelli mogły konkurować z ubraniami Chanel.
Podczas II wojny światowej (1939–1945) Coco Chanel zamknęła sklep w Maison Chanel – pozostawiając na sprzedaż jedynie biżuterię i perfumy – i przeniosła się do Hôtel Ritz Paris, gdzie mieszkała ze swoim kochankiem, Hansem Güntherem von Dincklage, oficerem nazistowskiego wywiadu. Tymczasem z powodu oficjalnego antysemityzmu okupantów nazistowskich, Pierre Wertheimer wraz z rodziną uciekł z Francji do USA w połowie 1940 roku. W 1941 roku Coco Chanel próbowała przejąć kontrolę nad Parfums Chanel, ale została udaremniona przez delegację administracyjną, która nie zezwoliła jej na wyłączne dysponowanie perfumami. Przewidując politykę okupacji nazistowskiej polegającą na przejmowaniu i wywłaszczaniu żydowskich przedsiębiorstw i aktywów we Francji, Pierre Wertheimer, wspólnik większościowy, w maju 1940 roku wyznaczył Felixa Amiota, chrześcijańskiego francuskiego przemysłowca, na „aryjskiego” pełnomocnika, którego prawna kontrola nad Parfums Chanel okazała się politycznie akceptowalna dla nazistów, którzy następnie pozwolili firmie perfumeryjnej kontynuować działalność.
W okupowanej Francji krążyło mnóstwo plotek, że Coco Chanel była kolaborantką nazistowską i że była tajną agentką Abwehry nr 7124 o kryptonimie „Westminster”. Pod koniec wojny, po wyzwoleniu Francji przez aliantów, Chanel została aresztowana za współpracę z nazistami jako zdrajczyni Francji. We wrześniu 1944 roku, Wolny Francuski Komitet Czystki, épuration, wezwał Chanel na przesłuchanie w sprawie jej kolaboracji, jednak bez dowodów w postaci dokumentów lub świadków jej współpracy z nazistami. Za przycyzną tajnej interwencji Churchilla w jej imieniu, épuration uwolniło Coco Chanel z aresztu. Pomimo uwolnienia dzięki politycznej łasce Churchilla, siła plotek o współpracy Chanel z nazistami uniemożliwiła jej pozostanie we Francji; więc Coco Chanel i jej niemiecki kochanek, Hans Günther von Dincklage, udali się na ośmioletnie wygnanie do Szwajcarii.
Pierre Wertheimer wrócił do Paryża po wojnie i w maju 1947 roku renegocjował z Coco Chanel kontrakt z 1924 roku, na mocy którego powstała firma Parfums Chanel – Gabrielle otrzymała 400 000 dolarów w gotówce (wojenne zyski ze sprzedaży perfum No. 5 de Chanel), 2% tantiem bieżących ze sprzedaży perfum No. 5, ograniczone prawa handlowe do sprzedaży swoich „perfum Chanel” w Szwajcarii, oraz stałe, miesięczne stypendium pokrywające wszystkie jej wydatki. W zamian Gabrielle Chanel zamknęła swoją szwajcarską firmę perfumeryjną i sprzedała Parfums Chanel pełne prawa do nazwy „Coco Chanel”.
Odzyskanie prymatu biznesowego Domu Mody Chanel w takich dziedzinach jak haute couture, prêt-à-porter, biżuteria kostiumowa i perfumy byłoby kosztowne, dlatego Chanel zwróciła się do Pierre’a Wertheimera o wsparcie biznesowe i kapitał. Po podjęciu decyzji o współpracy z Coco Chanel, Wertheimer rozpoczął negocjacje w sprawie sfinansowania odrodzenia Domu Mody Chanel, przyznając mu prawa komercyjne do wszystkich produktów marki Chanel.
W 1953 roku Chanel nawiązała współpracę z jubilerem Robertem Goossensem, który projektował biżuterię uzupełniającą modę Domu Mody Chanel. Szczególnie godne uwagi były długie naszyjniki z czarnych i białych pereł, których kontrast łagodził surowy fason wełnianego garnituru Chanel (spódnica i kardigan).
Dom mody Chanel zaprezentował również skórzane torebki z łańcuszkami w kolorze złotym lub metalowo-skórzanym, które umożliwiały noszenie torebki na ramieniu lub w ręce. Pikowana torebka skórzana została zaprezentowana publicznie w lutym 1955 roku. Numeryczna wersja daty premiery „Chanel 2.55” dla tej linii torebek stała się nazwą tego modelu pikowanej torebki skórzanej.
Później, w 1965 roku, syn Pierre’a, Jacques Wertheimer, przejął zarządzanie perfumerią po ojcu. Coco Chanel zmarła 10 stycznia 1971 roku w wieku 87 lat. Aż do samej śmierci cały czas projektowała. Na przykład w okresie (1966–1969) zaprojektowała uniformy stewardes dla Olympic Airways. W tamtym czasie Olympic Airways były luksusowymi liniami lotniczymi, należącymi do magnata transportowego Arystotelesa Onassisa. Po pewnym czasie Jacques Wertheimer kupił kontrolny pakiet akcji domu mody Chanel. W 1974 roku dom mody Chanel wprowadził na rynek wodę toaletową Cristalle, zaprojektowaną jeszcze za życia Coco Chanel.
Alain Wertheimer, syn Jacques’a Wertheimera, przejął kontrolę nad Chanel SA w 1974 roku. Do promowania perfum wykorzystywał znane osoby – od Marilyn Monroe po Audrey Tautou. Szukając projektanta, który mógłby odbudować markę i wynieść ją na nowe wyżyny, przekonał Karla Lagerfelda do rozwiązania umowy z domem mody Chloé, co przyczyniło się do znacznego zwiększenia sprzedaży. Przez lata Chanel współpracował ze swoimi przyjaciółmi i ambasadorami, w tym ze znanymi aktorami, muzykami i innymi artystami: G-Dragonem, Jennie, Angèle, Whitney Peak, Caroline de Maigret, Margaret Qualley, Victorią Song, Wang Yibo, Minji, Go Youn-Jung, Lily-Rose Depp, Keira Knightley, Kristen Stewart, Marion Cotillard, Nicole Kidman i Penélope Cruz.
W 1983 roku Karl Lagerfeld objął stanowisko głównego projektanta Chanel. Podobnie jak Chanel, czerpał inspirację z przeszłości. Włączył tkaniny i detale Chanel, takie jak tweed, złote akcenty i łańcuchy. Lagerfeld zachował to, co było znakiem rozpoznawczym Chanel, ale także pomógł przenieść markę do teraźniejszości. W późniejszych kolekcjach Lagerfeld postanowił zerwać z kobiecym wyglądem Chanel i zaczął eksperymentować z tkaninami i stylami. W latach 80-tych na całym świecie otwarto ponad 40 butików Chanel. Pod koniec lat 80-tych butiki sprzedawały towary od perfum w cenie 200 USD za uncję, balerinek w cenie 225 USD, po sukienki w cenie 11 000 USD i skórzane torebki w cenie 2000 USD. Kosmetyki i zapachy Chanel były dystrybuowane wyłącznie przez outlety Chanel. Jean Hoehn, marketingowiec Chanel, wyjaśnił podejście firmy, mówiąc: „Wprowadzamy nowy zapach co 10 lat, a nie co trzy minuty, jak wielu konkurentów. Nie wprowadzamy konsumenta w błąd. Dzięki Chanel ludzie wiedzą, czego się spodziewać. I wracają do nas, w każdym wieku, wchodząc i wychodząc z rynku”. W 1984 roku wprowadzono na rynek nowy zapach ku czci założycielki, Coco . W 1986 roku Dom Chanel zawarł umowę z zegarmistrzami i w 1987 roku zadebiutował pierwszy zegarek Chanel. Pod koniec dekady Alain przeniósł biura do Nowego Jorku.
Maison de Chanel powiększył majątek rodziny Wertheimerów do 5 miliardów dolarów. Sprzedaż marki ucierpiała w wyniku recesji na początku lat 90-tych, ale w połowie lat 90-tych Chanel odrobił straty dzięki dalszej ekspansji butików. W 1994 roku Chanel osiągnęła czysty zysk w wysokości 67 milionów euro ze sprzedaży ubrań gotowych o wartości 570 milionów euro i była najbardziej dochodowym francuskim domem mody.
W 1996 roku zakupiono również markę strojów kąpielowych Eres. W 1996 roku Chanel wprowadził na rynek perfumy Allure, a w 1998 roku Allure Homme. W 1999 roku Dom mody Chanel wprowadził na rynek swoją pierwszą linię kosmetyków do pielęgnacji skóry Précision. W tym samym roku Chanel wprowadziła na rynek kolekcję podróżną, a na podstawie umowy licencyjnej z Luxottica wprowadziła linię okularów przeciwsłonecznych i oprawek do okularów korekcyjnych. W 2000 roku wprowadzono na rynek pierwszy zegarek unisex Chanel – J12. W 2001 roku przejęto firmę zegarmistrzowską Bell & Ross. W tym samym roku w Stanach Zjednoczonych otwarto butiki Chanel oferujące wyłącznie wybór akcesoriów. Chanel wprowadziło na rynek niewielką kolekcję odzieży męskiej w ramach swoich pokazów mody. W 2002 roku na Madison Avenue otwarto sklep z biżuterią i zegarkami. W ciągu kilku miesięcy obok otwarto butik z obuwiem i torebkami o powierzchni 90 m². Chanel kontynuował ekspansję w Stanach Zjednoczonych i do grudnia 2002 roku prowadził już 25 butików w USA. W 2003 roku Chanel wprowadziło na rynek markę Coco Mademoiselle oraz linię ubrań „In-Between Wear” skierowaną do młodszych kobiet, otworzyło drugi sklep przy Rue Cambon, otworzyło butik o powierzchni 220 m2 w dzielnicy Central w Hongkongu i zapłaciło prawie 50 milionów dolarów za budynek w dzielnicy Ginza w Tokio. W 2018 roku Chanel przeniosło swoją światową siedzibę do Londynu. W grudniu tego samego roku Chanel ogłosiło, że wykluczy ze swoich kolekcji futra i skóry egzotyczne. W lutym 2019 roku Lagerfeld zmarł w wieku 85 lat. Virginie Viard, która współpracowała z Lagerfeldem w tym domu mody przez ponad 30 lat, została mianowana nową dyrektor kreatywną. Viard opuściła markę w czerwcu 2024 roku. W lutym 2024 roku Chanel otworzył swój flagowy sklep w USA, poświęcony zegarkom i biżuterii, przy Piątej Alei w Midtown Manhattan w Nowym Jorku, niedaleko Billionaires’ Row. W lipcu 2026 roku Chanel przejęła paryskiego producenta koszul Charvet, znanego z szytych na miarę koszul, krawatów i piżam.
Produkty Chanel
Torebka
Wprowadzona na rynek w 1955 roku torebka Chanel 2.55 zrewolucjonizowała modę damską, dodając pasek na ramię, umożliwiający noszenie jej bez użycia rąk. Przez lata Chanel konsekwentnie unowocześniał swoje projekty torebek, zachowując jednocześnie ich klasyczny charakter. Na przykład w 1983 roku Karl Lagerfeld wprowadził torebkę 11.12 z obecnie kultowym logo z podwójnym C.
Strategia cenowa Chanel opiera się na regularnych podwyżkach cen, mających na celu wzmocnienie ekskluzywności marki. Na przykład cena torebki Classic Flap wzrosła z 220 dolarów na początku jej istnienia do ponad 10 000 dolarów w ostatnich latach. Na te zmiany wpływają takie czynniki, jak rosnące koszty materiałów i robocizny, a także strategiczne decyzje cenowe mające na celu utrzymanie luksusowego pozycjonowania marki.
Zapach
W 1924 roku Pierre Wertheimer założył Parfums Chanel, aby produkować i sprzedawać perfumy i kosmetyki. Perfumerie okazały się najbardziej dochodowym działem biznesowym korporacji Chanel SA. Od momentu powstania parfumerie Chanel zatrudniała czterech perfumiarzy:
- Ernest Beaux (1920–1961)
- Henri Robert (1958–1978)
- Jacques Polge (1978–2015)
- Olivier Polge (2015–obecnie)
Perfumy
- Allure EDT
- Allure Eau Sensuelle EDP
- Allure Eau Sensuelle EDT
- Chance Eau Vive
- Chance Eau Fraiche
- Chance Eau Tendre
- Coco
- Coco Mademoiselle
- Coco Noir
- Cristalle
- Cristalle Eau Verte
- 5
- 19
- 19 Poudre
- No 22
- Gardénia
- Bois des Iles
- Cuir de Russie
- Eau de Cologne
- 31 Rue Cambon
- 18
- Coromandel
- Bel Respiro
- 28 La Pausa (nazwa pochodzi od La Pausa, willi Chanel na Riwierze Francuskiej)
- Sycomore
- Beige
- Jersey
- 1932
- Misia
- Boy
- 1957
- Le Lion de Chanel
Wody kolońskie
- Allure pour Homme
- Allure pour Homme Sport
- Allure pour Homme Eau Extreme
- Allure pour Homme Cologne Sport
- Allure Homme Edition Blanche
- Antaeus
- Égoïste
- Platinum Égoïste
- Bleu De Chanel Eau de Toilette
- Bleu De Chanel Eau de Parfum
- Bleu De Chanel L’Exclusif
- Bleu De Chanel Parfum
- Pour Monsieur
Makijaż i pielęgnacja skóry
Kosmetyki są najłatwiej dostępnym produktem Chanel, występującym w sklepach w domach towarowych na całym świecie, w tym w Harrods, Galeries Lafayette, Bergdorf Goodman, Hudson’s Bay i David Jones, Wojooh, Selfridges, John Lewis & Partners i Boots, a także w własnych butikach z kosmetykami.
Linie produktów
- Mascara
- LA MOUSSE
- Hydra Beauty
- Le Blanc
- Le Lift
- Sublimage
- Blue Serum
- La Solution 10 de Chanel
- Vamp Nail Polish
- N°1 line (produkty do pielęgnacji skóry i makijażu oparte na holistycznych zasadach piękna i ekologii)
Biżuteria artystyczna
Marka biżuterii Chanel „High Jewellery” została założona w listopadzie 1932 roku. Chanel zadebiutowała kolekcją „Bijoux de Diamants” w swojej paryskiej rezydencji Faubourg Saint-Honoré. Była to również pierwsza kolekcja biżuterii z najwyższej półki stworzona przez projektanta mody. Kolekcja „Bijoux de Diamants” została zainspirowana formami niebiańskimi, takimi jak gwiazdy, komety i księżyc. Gabrielle Chanel zaprojektowała około 50 egzemplarzy z białymi i żółtymi diamentami osadzonymi w platynie i żółtym złocie. Kolekcja, będąca owocem współpracy z London Diamond Corporation, miała na celu ożywienie handlu diamentami w czasie Wielkiego Kryzysu. W 2012 roku firma stworzyła specjalną kolekcję z okazji 80-tej rocznicy Diamants. Obecne kolekcje obejmują High Jewelry, Camelia, Comete, Coco Crush, Baroque, 1932, Ultra, Bridal i Jewelry Watches.
Zegarki
Dział zegarków naręcznych Chanel powstał w 1987 roku. W 1995 roku dział zaprezentował drugi projekt, Matelassé. Chociaż zegarki naręczne Première i Matelassé odniosły sukces, prezentacja w 2000 roku linii zegarków naręcznych Chanel J12 w stylu unisex, wykonanych z materiałów ceramicznych, ugruntowała pozycję zegarków naręcznych Chanel jako marki Chanel. Linia zegarków naręcznych J12 obejmuje modele w czterech rozmiarach tarczy: 33 mm, 38 mm, 41 mm i 42 mm. W 2008 roku Chanel SA i Audemars Piguet opracowały ceramiczny mechanizm zegarowy Chanel AP-3125, dostępny wyłącznie w domu mody Chanel.
Wino
Chanel jest właścicielem winnic Château Rauzan-Ségla, Château Canon, St. Supéry Estate Vineyards & Winery oraz Domaine de i’lle, położonych na wyspie Porquerolles w regionie Cotes de Provence AOP.
