Opel Insignia

Można by snuć długie dyskusje czy wybór samochodu dokonany przez Marcina był najlepszy. Z jednej strony teoretycznie nic nie stało na przeszkodzie by wypożyczył samochód z wyższej klasy bardziej luksusowy, a z drugiej na trzy dni mniejszy też by wystarczył i nie przyniósł ujmy. Marcin kwestię większego samochodowego luksusu zaspokoił nabywając dla siebie samochody, szczególnie jeden. Również nie do końca chciał by którakolwiek z kobiet, w tym Bella też miała świadomość jak jest majętnym człowiekiem i że stać go na wypożyczenie każdego samochodu. Ona po załatwieniu i opłaceniu przez Marcina pobytu przez ponad całe wakacje na kursach językowych w różnych zakątkach świata,  zakupach dla niej w Moliera 2 i Agent Provacateur, pobycie w SPA, podróży do Holandii i przejażdżce dwoma jego samochodami uważała, że stał się człowiekiem bardzo zamożnym, tylko nie miała pojęcia o skali. Ale już te elementy spowodowały, że doznawała kilkukrotnie szoku. Marcin nie obawiał się, że może nastawać na jego kasę, czyli chcieć go wykorzystywać. Oprócz sfery własnego bezpieczeństwa, bo im mniej ludzi wie, tym bezpieczniej, miał obawy, że w pewnym momencie Bella może uznać, że ich światy są całkiem odrębne. Samochód klasy średniej, „D”, a takim jest Opel Insignia bardzo dobrze wpasowywał się w aktualny obraz Belli o nim, a jednocześnie dla nich dwojga był wystarczająco praktyczny i wygodny do zwiedzania małego fragmentu Holandii. 

Opel Insignia to połącznie popularnej marki dla niemal każdego z modelem z trochę z wyższej półki już nie dla każdego. Wśród jego konkurencji z tamtego czasu, do której należały: Citroën C5, Ford Mondeo, Kia Optima, Mazda 6, Peugeot 508, Renault Laguna, Renault Talisman, Toyota Avensis, Škoda Superb, Volkswagen Passat, akurat Opel Insignia niezależnie od jakichkolwiek faktów, danych technicznych, osiągów, tak emocjonalnie wydał mi się najciekawszy. Choć niewątpliwie wielu zwolenników zyskałby pewnie Passat. Największą nostalgią zaś darzę Škodę. Zaś wizualnie najbardziej podoba mi się Mazda. Częścią z tych samochodów jeździłem. Każdym jeździło mi się dobrze. Żadnego bym z przyczyn pragmatycznych nie wyróżnił ani na plus, ani na minus.